Legendarne długopisy Zenith 7, które znała cała Polska (i zna do dziś), były inspirowane amerykańskim Parkerem. Są one niemal identyczne, a wszystko dlatego, że w Polsce, chroniona patentem była jedynie srebrna część długopisu, która służy do zahaczenia go o kartkę czy kieszeń. Poznaj historię polskiego długopisu, który zrodził się w fabryce produkującej pióra wieczne.
Ostatecznie podjęto decyzję o produkcji długopisu Zenith 7, przed VI zjazdem partii PZPR. Pracę nad długopisem, rozpoczęto już w 1969 roku w Częstochowskich zakładach Materiałów Biurowych. A za prace nad projektem długopisu, kilku inżynierów i techników, którzy się tym zajmowali, dostało nawet nagrodę. Wiemy już, że Zenith był niemal doskonałą kopią amerykańskiego Parkera, jeśli popatrzymy na logo polskiej firmy, to nawet ono, jest podobne to Parkera. Aby wyprodukować wkłady do długopisów, rozpoczęto produkcję mosiężnych rurek z pomocą przemysłu zbrojeniowego. Niestety nie udało się wyprodukować kuleczek do pobierania tuszu, dlatego sprowadzono je ze Szwajcarii. Krajowy tusz INCO, także był niedostatecznie dobry jakościowo, żeby mógł się stać częścią długopisu Zenith i podjęto decyzję o sprowadzaniu tuszu z Niemiec. Wkłady były do kupienia także niezależnie od długopisów. Głównie dlatego, żeby nie kupować całego mechanizmu, a jedynie tylko wkład, jeśli poprzedni się wypisze. Były znane pod nazwą Zenith 4.
Zenith 7 był gotowy do produkcji już w 1971 roku, ale dopiero w roku 1975 został opatentowany. Zewnętrzna obudowa długopisu miała rowki w górnej części, żeby długopis nie ślizgał się w dłoni podczas pisania. Długopis w atrakcyjny, jak na tamte czasy sposób, błyszczał się dzięki wykonaniu z mosiądzu niklowanego i chromowanego. Część nakładki, która wykonana była z plastiku, była najczęściej w kolorze niebieskim a długopis sprzedawano w eleganckim pudełku, który idealnie nadawał się na prezent oraz dodawał powagi i szacunku urzędnikom, którzy mieli go na swoim biurku. Po czasie, pudełko zostało tak skonstruowane, że można było odwrócić górne wieczko w sposób, który pozwalał na atrakcyjną prezentację długopisu.
Fabryka planowała wypuszczenie około 300 tysięcy egzemplarzy długopisu na rynek w ciągu jednego roku. Uważano, że jest on odpowiedzią na potrzeby klientów Zenitha i użytkowników długopisów.
Źródło: I. Kozina – Ikony Designu w Województwie Śląskim
https://newpolishdesign.pl/ludzie-fabryki-porcelany/
